Екі көзі мөлдіреп, Тікірейіп құлағы, Түбіт жүні үлбіреп, Жасырынып тұрады. Бұта басы қозғалса, Сыбдыр етсе ну қамыс, Көзді ашып-жұмғанша Зып береді қырға алыс. Бұл не, қай аң? Бұл – қорқақ ... !
Әйәй бала Айбала, Қарап алшы айнаға. Үстің сатпақ болмасын, Таза жүрсін қол, басың. «Айбаладай болам» деп, Айтып жүрсін жолдасың.
Жақсы кітап – «Әліппе», Үйретеді әріпке. Қуыршақпен қоштастым, «Әліппемен» достастым. «А»-дан бастап әріпті Түгел маған танытты.
Белгілі балалар ақыны Нұрхан Жанаевтың туғанына 90 жыл\ Нұрхан аталарың 1933 жылы Қызылорда облысы, Тереңөзек ауданы (қазіргі Сырдария), С.Сейфуллин атындағы кеңшарда өмірге келген. Қызылорда мемлеке
Айбар бір күні ата-әжесіне айтпай үйден шықты. Таяу маңдағы орманға барды. Сонда әрнені қызықтап жүріп, ұзап кеткенін білмей қалды. Қайтарда келген ізін таппай адасты. Қалай жүрерін білмеген Айбар қор
Қызыл қораз мейлінше кінәмшіл әрі шақар еді. Сәл нәрсеге бола ашу шақырып, жүні үрпиіп, көзі шатынап шыға келетін. Шыбын ызыңын көтере алмастай ызақор болғандықтан, үйіріндегі тауық атаулы оның қаһары
Үлкен ауыл ұйқы құшағында. Маңай тып-тыныш. Жан-жаққа баспалай қараған көк бөрі бұқпантайлап келіп, ішке кірді. Шеткі үйдің қорасының алдынан өте бергенде әлдене айға шағылысып, жалт еткендей болды.
Ел ұйқысынан жаңа тұрып жатканда, бұл біраз жұмысты тындырып қойды. Қаршадай баланың мойнында әлі қыруар шаруа тұр. Қас қарайғанға дейін бір жақты етпесе, қара кемпір тағы да әңгіртаяқ ойнатады. Әбден
Алпамыс пен Шыңғыс қаланың балалары. Әзірше екеуі де бастауыш сыныпта. Ағалы-інілі туған бауырлардың арасы бір-ақ жас. Олардың атасы орманшы. Әжелері былтырдан бері зейнеткер. Тетелес екі ұл апа-көкел
«Ойнайық», – деп Сәтен келді, Мен де қарап қалмадым. Өзім киіп бәтеңкемді, Бауын да өзім байладым. Киінгенде асып-саспай Байқасамшы бір қарап: Бәтеңкемнің екі басы-ай Екі жаққа тұр қарап.