Қонақтардың алдына Былбыраған бас келді. Бір ақсақал алды да, Сыйлап жатыр басқа елді. Қыңқылдадым атама: – Құлақ, құлақ, құлақ! – деп. Аунай бердім жата қап, Жұрт алдында жылап көп. Ақырында қолыма
Партасына жазылған Көп шимайды көрді. Ашуланып ол бұған, Сүртті әлгі жерді. Тығылды да қалқаға, Парта бетін ойды. «Жазба, – деп, – бұл партаға», Өзі жазып қойды.
Бақылау есептен... Жазам да, өшірем. Арттағы Есеттен Ал қалай көшірем? Есепті шығарар Болмай тұр күй менде. Арт жаққа бір қарар Көз болса шүйдемде!
Қоян, қоян, Секеңдеп: «Судан қарғып Өтем!» – деп, Тайып, құлап Түстің. Не болды енді Үстің?! Сен әзірше Тек тұр. Киіміңді кептір!
Күшігіме: «Кет!» – деп ем, Кетпеген соң, тепкен ем, Күштімін ғой, жалп етті, Жалп етті де, қаңқ етті. Өзін қатты аядым, «Күшігім!» – деп таядым. Әуре болдым, не керек, Қашып кетті өкпелеп.
Белгілі балалар ақыны Жәнібек Кәрбозиннің туғанына 90 жыл Жәнібек аталарың небәрі 51 жыл ғұмыр кешті. Ол Алматы облысы, Жамбыл ауданында туып-өсті. Қазақ мемлекеттік университетінің филология факульт
Ауыл шетіндегі шағын өзенге тұрғындар жабылып көпір салды. – О, көпіріміз өте тамаша! – деп шуласты адамдар біткен жұмыстарын айнала қызықтап. – Ал, халайық, құтты болсын! Бұл көпір енді бәрімізге қал
Бірде Көгілдір жемелек таққан кішкентай Лена қыздың орманға барғысы келді. – Орманға жалғыз барма, Ленажан, – деді Маша. – Онда жолдар мен соқпақтар көп. Жарға құлап кетсең – біткенің, үйіңе қайтып ке
Тапжылмай тұрады, Үш көзі қырағы. Бір көзін ашады, Бір көзін жұмады. Зулайды көлік те, Зулайды велик те. Асықпа, аптықпа, Абайла, желікпе! Тұрған жоқ бекерге, «Қош» деймін кетерде. Қысады бір көзін
Бақыт Еңбекпен өтсе уақыт, Бұл – бақыт! Білім – қанат, біл артық, Бұл – бақыт! Кітап оқы құмартып, Бұл – бақыт! *** Бүгін бала болғанмен, Сен ертеңгі данасың. Жүріп даңғыл жолдармен, Өзің де із с