Сап-сары атырап, Ашардай аранды. Сарала жапырақ, Тонына оранды. Қыр-көңілде арман көп, «Қыс бар» деп жиды есін. Тонының дал-дал боп, Қаларын білгесін.
Аспанда бұлт ауады, Көрсетпей Күн, таң нұрын. Тауға қарын жауады, Ойға құйып жаңбырын. Суығы ұқсап қысқа нақ, Мұз да қатар ептеп тек. Қол шатырын ұстап ап, Бала барар мектепке.
Жазды өзінен ұзата, Келіп қалды Күз-ата. «Бәрін сап-сары еттің» деп, Қуанбадық біз аса. Жапырақ та сарғайды, Атырап та сарғайды. Сары жабағыға оранып, Топырақ та сарғайды.
Іңкәр етіп қауымды – Ала жаздай жерді емген, «Әуф» деп сары қауынды, Алдым әрең жерден мен. Жер мен өзін жалғаған, Жіп-жіңішке піліктен, Сары қауынға нарлаған, Қарап тұрмын күліп мен...
Күз сарғайтты көк шөпті, Күз қозыны тоқты етті. Күз білмейтін ұзауды, Тайынша етті бұзауды. Күз баладай тұлымды, Жабағы етті құлынды. Күз анадай опалы, Тайлақ етті ботаны.
Күздік алма қызарған, Сайға қарай құзардан, Домалайтын әрі ұшып, Бір-бірімен жарысып. Сөйтіп қабақ ісетін, Суға келіп түсетін. Сумен төмен ағатын, Таусып бала тағатын. Аққан сумен алманы, Ебін та
Белгілі ақын Құл-Керім Елемес 60 жаста Құл-Керім Елемес – Қытай Халық Республикасындағы Шыңжаң өлкесіне қарасты Бұратала деген жерде өмірге келген. Жоғарғы оқу орнын бітіріп, екі жыл ұстаз болған. Ода
Таңертең біреу ысқырған соң барсам, Әлихан екен. Қасында інісі бар, ентігіп тұр. – Сырым, естідің бе? – дейді аман-сәлем жоқ. – Нені? – дедім таңырқап. – Ауданға цирк келіпті. – Рас айтасың ба? – Иә
Кенет жіңішкеден де жіңішке, нәзіктен де нәзік дыбыс сызылып естілді: – Босқа ренжімесе-ейші. Сарыауыз жан-жағына таңдана қарап, ешкімді көре алмады: – Бұл кім?! – Мен – құмырсқамын. Атым Қоңырша. –
Ақ тауық басы қылт-қылт етіп, жан-жағына қарады. Ешкім көрінбейді. – Қыт-қыт! Жемге тойдыңдар. Қорадағы ұяға барып, демалайық, – деді. Балапандар іркес-тіркес шұбырып, соңынан ілесті. Бірақ ең кішкент