Ел ұйқысынан жаңа тұрып жатканда, бұл біраз жұмысты тындырып қойды. Қаршадай баланың мойнында әлі қыруар шаруа тұр. Қас қарайғанға дейін бір жақты етпесе, қара кемпір тағы да әңгіртаяқ ойнатады. Әбден
Алпамыс пен Шыңғыс қаланың балалары. Әзірше екеуі де бастауыш сыныпта. Ағалы-інілі туған бауырлардың арасы бір-ақ жас. Олардың атасы орманшы. Әжелері былтырдан бері зейнеткер. Тетелес екі ұл апа-көкел
«Ойнайық», – деп Сәтен келді, Мен де қарап қалмадым. Өзім киіп бәтеңкемді, Бауын да өзім байладым. Киінгенде асып-саспай Байқасамшы бір қарап: Бәтеңкемнің екі басы-ай Екі жаққа тұр қарап.
Қонақтардың алдына Былбыраған бас келді. Бір ақсақал алды да, Сыйлап жатыр басқа елді. Қыңқылдадым атама: – Құлақ, құлақ, құлақ! – деп. Аунай бердім жата қап, Жұрт алдында жылап көп. Ақырында қолыма
Партасына жазылған Көп шимайды көрді. Ашуланып ол бұған, Сүртті әлгі жерді. Тығылды да қалқаға, Парта бетін ойды. «Жазба, – деп, – бұл партаға», Өзі жазып қойды.
Бақылау есептен... Жазам да, өшірем. Арттағы Есеттен Ал қалай көшірем? Есепті шығарар Болмай тұр күй менде. Арт жаққа бір қарар Көз болса шүйдемде!
Қоян, қоян, Секеңдеп: «Судан қарғып Өтем!» – деп, Тайып, құлап Түстің. Не болды енді Үстің?! Сен әзірше Тек тұр. Киіміңді кептір!
Күшігіме: «Кет!» – деп ем, Кетпеген соң, тепкен ем, Күштімін ғой, жалп етті, Жалп етті де, қаңқ етті. Өзін қатты аядым, «Күшігім!» – деп таядым. Әуре болдым, не керек, Қашып кетті өкпелеп.
Белгілі балалар ақыны Жәнібек Кәрбозиннің туғанына 90 жыл Жәнібек аталарың небәрі 51 жыл ғұмыр кешті. Ол Алматы облысы, Жамбыл ауданында туып-өсті. Қазақ мемлекеттік университетінің филология факульт
Ауыл шетіндегі шағын өзенге тұрғындар жабылып көпір салды. – О, көпіріміз өте тамаша! – деп шуласты адамдар біткен жұмыстарын айнала қызықтап. – Ал, халайық, құтты болсын! Бұл көпір енді бәрімізге қал