Гүл өсірсең терлеп, Мұның аты – Еңбек. Кесте тіксең зерлеп, Мұның аты – Еңбек. Қырға шықсаң өрлеп, Мұның аты – Еңбек. Сабағыңа жөндеп Әзірленсең – Еңбек. Қиындықтың бәрін Еңбек қана жеңбек.
Оң қолымда бес саусақ, Сол қолымда бес саусақ. Қосып едім екеуін, Болып шықты он саусақ. Оң аяқта бес бәшай, Сол аяқта бес бәшай, Қосып едім екеуін, Болып шықты он бәшай. Он саусақ, он бәшай, Бәрі
Кіп-кішкене Қолғанат, Отырмайды ол қарап. Ақылыңды ұғады, Көңіліңнен шығады. Қолғанат десе, қолғанат, Қалай тауып қойған ат!
Екі көзі мөлдіреп, Тікірейіп құлағы, Түбіт жүні үлбіреп, Жасырынып тұрады. Бұта басы қозғалса, Сыбдыр етсе ну қамыс, Көзді ашып-жұмғанша Зып береді қырға алыс. Бұл не, қай аң? Бұл – қорқақ ... !
Әйәй бала Айбала, Қарап алшы айнаға. Үстің сатпақ болмасын, Таза жүрсін қол, басың. «Айбаладай болам» деп, Айтып жүрсін жолдасың.
Жақсы кітап – «Әліппе», Үйретеді әріпке. Қуыршақпен қоштастым, «Әліппемен» достастым. «А»-дан бастап әріпті Түгел маған танытты.
Белгілі балалар ақыны Нұрхан Жанаевтың туғанына 90 жыл\ Нұрхан аталарың 1933 жылы Қызылорда облысы, Тереңөзек ауданы (қазіргі Сырдария), С.Сейфуллин атындағы кеңшарда өмірге келген. Қызылорда мемлеке
Айбар бір күні ата-әжесіне айтпай үйден шықты. Таяу маңдағы орманға барды. Сонда әрнені қызықтап жүріп, ұзап кеткенін білмей қалды. Қайтарда келген ізін таппай адасты. Қалай жүрерін білмеген Айбар қор
Қызыл қораз мейлінше кінәмшіл әрі шақар еді. Сәл нәрсеге бола ашу шақырып, жүні үрпиіп, көзі шатынап шыға келетін. Шыбын ызыңын көтере алмастай ызақор болғандықтан, үйіріндегі тауық атаулы оның қаһары
Үлкен ауыл ұйқы құшағында. Маңай тып-тыныш. Жан-жаққа баспалай қараған көк бөрі бұқпантайлап келіп, ішке кірді. Шеткі үйдің қорасының алдынан өте бергенде әлдене айға шағылысып, жалт еткендей болды.