Таңертең біреу ысқырған соң барсам, Әлихан екен. Қасында інісі бар, ентігіп тұр. – Сырым, естідің бе? – дейді аман-сәлем жоқ. – Нені? – дедім таңырқап. – Ауданға цирк келіпті. – Рас айтасың ба? – Иә
Кенет жіңішкеден де жіңішке, нәзіктен де нәзік дыбыс сызылып естілді: – Босқа ренжімесе-ейші. Сарыауыз жан-жағына таңдана қарап, ешкімді көре алмады: – Бұл кім?! – Мен – құмырсқамын. Атым Қоңырша. –
Ақ тауық басы қылт-қылт етіп, жан-жағына қарады. Ешкім көрінбейді. – Қыт-қыт! Жемге тойдыңдар. Қорадағы ұяға барып, демалайық, – деді. Балапандар іркес-тіркес шұбырып, соңынан ілесті. Бірақ ең кішкент
Үш ұл жаз бойы ұйқы соқты. Одан қалды ермектері – тамақ пен теледидар. Енді күз келіп, мектептегі оқу басталғанда күн тәртібіне икемделе алмай әлек. Орнығып қалған жаман дағды деген қиын екен. Бүгін ж
Ұрып қалсаң, кері атып Оралады өзіңе. Көрсе досың бері атып, Қайтып барар өзіне. Бір орында тұру жоқ, Деп атайды мұны... – Доп. * * * Жұп-жұмыр жоны бар, Инеден тоны бар. Түйрегіш, түрпі... Бұ не? – К
Аула алдында айтақыр, Айтақырда ай жатыр. «Аспаннан ай түсті», – деп Айға қарап Айша тұр.
Күн кілем тоқиды, Нұрмен тоқиды, Гүлмен тоқиды. Ол – асыл зер кілем, Жалпақ, кең кілем, Жерге тең кілем. Ол – сен де сиярлық, Мен де сиярлық, Ел де сиярлық кілем.
Қолың сенің жаралған Жақсылықты жинауға. Аямай дос-жараннан Өз барыңды сыйлауға. Ен далаға – тың жерге Иен жеміс егуге. Елге келіп тигенде, Жау сазайын беруге.
– Көжек керім, Қайда бардың? – Безектедім, Сайға бардым! – Нелер көрдің? – Жидек тердім. – Қанша тердің? – Жеті себет, Екі шелек. – Сотқар қонжық, Топтан сен шық!
– Қыз! Қыз! Сен кімнің қызысың? – Анамның. – Тұз! Тұз! Сен кімнің тұзысың? – Даламның. – Ұл! Ұл! Сен кімнің ұлысың? – Атамның. – Гүл! Гүл! Сен кімнің гүлісің? – Отанның.