Қасқыр көрсе үреді, Қоян ұстап береді. Қырағы сақ, адал дос, Қасымызда жүреді. Итсіз адам болса да, Адамсыз ит болмайды. Ант бергендей адамға, Адалдықпен қорғайды.
Мекені маймылдардың, Ежелден орман екен. Жайдары жануарлар, Орманның қорғаны екен. Ну тоғай ортасында, Секірер сайран салып. Керемет қимылына, Тұрасың қайран қалып.
Аяғына сүрініп, Құлап жүрген боташым. Еркелігі өзіне Ұнап жүрген боташым. Әсем басып сымбатын, Сынап жүрген боташым. Анасының а
– Мен әлемдегі ең әдемі және ең ақылды кітаппын. – Жаңа ғана кітапхана сөресіне қойылған мұқабасы түрлі-түсті кітап жан-жағына маңғаздана қарап, мақтана жар салды. – Білесіңдер ме, мен өзім болған үйд
Баяғы өткен заманда бір маймақ аю өмір сүріпті. Ол аюдың түлкінің құйрығы сияқты үлпілдеген ұзын құйрығы болыпты. Аю балды өте жақсы көріпті. Оның бал жемеген бірде-бір күні болмапты. Сондықтан, оның
Селеудей боп сақалы, Қатты өзінің қаһары Шал келеді ашулы Қарсы алайық атаны!.. Бізді көріп мұншама, Кәрін төгіп тұрса да, Ақ сақалды атамыз Ілді ойыншық шыршаға. – Танымадық!.. – деп едік, Қаһарлы
Іңкәрдің қолына телефон тисе, оны алу қиын. Алғашында әке-шешесі қонақ барда жыламасын деп бере салыпты. Сол бойы үйреніп, әдеттеніп алған. Енді қойдыра алмай әлек. Анасы бірде әпкесі Інжуді көмекке
Арғымағы – Тарланы, Ақжүнісі – жан жары. Есен сақтау ел-жұртын, Ер Тарғынның арманы. Тарғын атқа мінгенде, Жауға қарсы жүргенде, Қорған болған Тарланы, Топ ішіне кіргенде. Елім деген Ер Тарғын, Қора
Сауыт киіп, жарақ асса, Қамбар жауға араласса, Төрт аяғын дара басқан, Тақымында Қарақасқа. Қарақасқа – арғымағы, Жортқан жолын шаң қылады. Кісінесе кең даланың, Апай төсі жаңғырады. Қорған болған б
Жазылғанда кең құлашы Кендебайдың Керқұласы Қас қағымда келеді екен, Бір күншілік жолды басып. Құлынында құлан емген, Жарысады құба желмен. Кендебай ер дұшпан келсе, Керқұла атпен шыға келген. Кенде