Сұраса егер жұрт менен, Ірімшік, май, құрт берем. Шүйгін болса жем-шөбім, Тойдырамын сүтке мен.
Табандарым тым майлы, Шөл далаға ыңғайлы. Орындық бар арқамда, Балаларға тым жайлы.
Асыл кеше қойған жерінен асықтарын таба алмады. Бұл қалай деп ойланып тұрғанда ағаш еденнің асты кенет тықырлап қоя берді. – Е, сендер алған екенсіңдер ғой! Сазайларыңды бермей тұрғанда, дереу өзіме
Арқасында қиялдың Арктикадан үй алдым. Сан түрі мұнда самсап тұр Қызанақ пен қиярдың. Қыдыра-қыдыра қыс елі, Қыстай қымыран ішеді. Қымыз күшті болсын деп, Күбіні тынбай піседі. Аязға жөн жоқ алаңдар
Жылы інінен шыққан тышқан абайсызда мысықтың қолына түсіп қалды. Бидай дәнінен дәмеленген ол екі қадам жердегі тауық қораның тасасында тығылып жатқан мысықты аңдамай қалып еді. Алдынға екі аяғының ты
Құндыз ағаш кеміріп, Қабықпен-ақ семірді. Талшыбықтан үй салып, Қысты өткізді көңілді. Өзен, көлдің еркесі, Келбетіңе таңғалдым. Биік шоқтық серкес
Үлпілдеген құйрығы – Ақтиіннің сәні екен. Сүйіп жейтін қорегі – Қарағайдың дәні екен. Қарасаң көз тоймайды, Шыршалы орман тиіні. Жарқылдайды көз тартып, Қызыл-сары киімі.
Тұмсығы орақ екен, Құйрығы шолақ екен. Тоны оның ала екен, Белбеуі қара екен. Тастардың тасасына, Ұясын салады екен. Түрленіп қас қағымда Өзгере қалады екен.
Балы тәтті араны, Барлық бала біледі. Балын жейді үлкендер, Ауырғанда жүрегі. Естігенде ызылын, Бала біткен сасады. Көрген кезде араны, Тым-тырақай қашады.
Бойы бармақтай-ақ, Салмағы қаңбақтай-ақ. Сәндікке іліп қойған, Ұясы оймақтай-ақ. Қолсыз-ақ келістірген, Шіркіннің шеберін-ай. Қиялға өріс берген, Ғажайып өнерін-ай!