Таң алдында басын көтерді. Тыңайып қалғандай. Шекесіндегі ісігі де басылған. Жан-жағына сақтана қарады. Сығырайған шамның жарығы жөнді көрсетпейді. Алаң-құлаң сұлба шалынғандай. Қараңғы бұрышта бір уы
– Жә, балам, асқазаныңа ел қонды ма? Жайланды ма, көңілің? Қарсы алдында қария тұр. – Гүл жайнаған мекенді тамашалап жақсы дем алдым... – Бәрекелді! – деді қария. – Еліме қайтсам бола ма? – Тоқымдай қ
Тоқымдай құрақ көрпесін жерге жайып, азық-түлік салған қоржынын басына жастанып жата қалған. Көзі ілініп кетіпті. Ақ сақалды, ақ сәлделі, қолында ақ таяғы бар қария тақау келдіде: – Анаңның сырқатына
Бала жолға шығады. Алғашқы ет қызуымен тоқтамастан үш күн, үш түн жүреді. Мезгіл көктем болғанымен жер саз, жол ауыр. Ертеңінде ақшам уақытында арналы үлкен өзенге тап болып, белін жа- зып демалады. Т
Ертеде бір байдың жалғыз баласы болыпты. Ол ақылдылығымен жұрт көзіне ерте түседі. Әкесі ауырып, көп ұзамай көз жұмады. Анасы екеуі қалады. Отағасыдан қалған мұра мол. Үйір-үйір жылқы, қора- қора қойд
Ақсары бала әдеттегісінен кештеу оянған. Сағат тілі он бірге тақапты. «Күндегідей жетіде тұрып, ертеңгілік шайымды асығыс іше сала, мектепке жүгіре жөнелуден құтылдым, – деп ойлады есінеп. – Жазғы кан
– Әке, әке!.. Күрең бие тағы қайтып кепті! Шөп қорада шалғы шыңдап отырған Сембі қарияға тоғыз жасар Сәдібек жүгіріп жеткен. Жерден жеті қоян тапқандай мәз. Мұрны делдиіп тұр. – Отағасы шалғысын жанын
– Балам, анау шоқыны көрдің бе? Қаракерге мінген қара шал, іркес-тіркес шөгіп жатқан төбелерді, тобылғы сапты қамшысымен нұсқады. Қалада туып өскен Темірланға бәрі таңсық, бәрі жұмбақ. – Дәнеңе көріп
Бұрынғы аудан орталығы Еленовка селосына жазғытұрым қоныс аударғанбыз. Негізінен немістер мен орыстар мекен еткен бұл жерден, екі-үш жыл ішінде көп отбасы көшіп кетіпті. Соған қарамастан әлі де іргелі
Жаз айы. Күн ұясына қонақтаған. Достарымен аулада ұзақ ойнаған Дәурен әлгінде үйге енді. Анасы қызмет бабымен іссапарда, әкесі екінші ауысымда жұмыста. Нанға май жағып, термостағы шайдан ішті де, күнд