Күн сенбі. Бес жасар Жанар үйде. Бүгін балабақшаға бармайды. Рақат! Шайын асықпай ішіп, есік алдында ойнап келуге жиналды. Шешесі ауызғы бөлмеде кір жуғалы жатыр. Бұрыштағы телефон шылдыр етті. Қысқа-
Сарша тамыз... Әуе айналып жерге түсердей жер-әлемді қуырған ап- тап... Тіпті ит екеш иттер де, тілдерін салаңдатып үйшігінен шықпай, көлеңке іздеп бас сауғалайды. Қаңғажақтай қара баланың үйде жата-ж
Көрші келіншек Айман сыртқы есігі алдындағы дәлізді күн ара жуып, суға малшындырып қоятын. Бірде мамасы екеуі өтіп бара жатқанда, жаңа жуылған су-су еденді көрген Ерасыл: – Мама, Айман тәте сәкіні шір
Көкесі іс сапарға кетіп, үйде Ерасыл мен мамасы ғана қалды. Үнсіздік. Тым-тырыс. Әрі-беріден соң Ерасылдың іші пысты білем, мамасына: – Әңгіме айтпайсың ба? Анау-мынау десеңші,– деп қарап отыр.
Қараша айы. Жапалақтап қар жауды. Алғашқы қар. Төңірек түгел ақ көрпеге оранды. Ерасыл мамасына еріп аулаға шықты. Көзі бірден көрші үйдің күшігіне түсті. – Мама,– деді ол. – Күшік аяғына киім кимепт
Жазғытұрым. Қар еріп, жылға-жылғамен су ақты. Жер қарая бастады. Осы көріністі терезеден алғаш көрген Ерасыл: – Мама, қарашы, далаға біреу су төгіпті,– деді.
Ерасыл тентектік жасап, мамасынан таяқ жеп жылады. Онымен қоса бұрышқа тұрды. Мамасы бір кезде ұлын шайға шақырды. Ерасыл жылауын қоятын емес. – Балам, кел, келе ғой,– деді мамасы. Үні сондай жұмсақ,
Күн ұясына қонақтады. Іңір. Ауладағы балалар біртіндеп үйлеріне қайта бастады. – Жүр балам, кеш түсті,– деді мамасы. Ерасыл жан– жағына қарады. Шынында бір өзі ғана қалыпты. Жарқырап тұрған күн де кө
Бір күні кешқұрым Ерасылдың көкесі теледидардан сөйледі. Кішкентай ұл жерден жеті қоян тапқандай, ас үйде жүрген мамасына жүгіріп келді де: – Мама, екі көке– екі көке,– деді диванда көгілдір экранға қ
Дастарханға ас келді. Кәдімгі кеспе көже. Көкесі тәрелкесіне қара бұрыш септі. Оны көрген Ерасыл бұрыш деп қыңқылдағасын оған да септі. Бұрыш, сірә, көптеу түсіп кетсе керек. Бір-екі қасық ішкен соң,