Кейде сұрай қаласың, Балалардан білгің кеп: – Жақсы көрер анасын Қайсы бала, Ол кім? – деп. Тыңдар болсаң өздері: «Менмін ғой», – деп айтады. Ісі менен сөздері Қиыспай-ақ жатады. Өзім айтсам, білемін
Күрік болып сұр тауық, Басып шықты балапан. Көріп қалам бірауық Оларды мен даладан. Балапандар үлпілдек, Бұлтың-бұлтың жүгірген. Ұстап алып біртіндеп, Сипарма едім түгінен. Қанша екен – Санаймын, Сана
Аю, Қоян, Тиінді Шақырды да асарға, Көршілері жиылды, Әтеш күрке жасарда. Аю сүйреп арбаны, Тіке тартты орманға. Итерісті қалғаны Ағаш тартып болғанда. Аю ағаш бұтады, Қолына алып балтасын. Әтеш к
Шығып алып інінен, Ұйқы бермес түнімен, Тышқан түнде жортады, Ол мысықтан қорқады. Ең күшті де қайратты, Тарғыл мысық айбатты. Күншуақтап жататын, Тәтті ұйқыға бататын Мысық Иттен тайсақтап, Шетте
Белгілі балалар ақыны Ескен Елубаевтың туғанына 80 жыл Қазақ мемлекеттік университетінің филология факультетін 1966 жылы тамамдап, қызметін «Қазақстан пионері» (қазіргі «Ұлан») газетінде бастаған Еске
Көктемгі демалыстың кезі болатын. Далада күн жылы. Ұйқысы қанған құрбы қыздар бүгін де аула ішінде бас қосты. Әселдің қолындағы қуыршақ барлық жанарларды бірден тартып әкетті. – Қандай әдемі! Шашта
Атын білмей атасының, Шалағайдың шатасуын. Жаңылыспай аттарынан, Тәттілерді жатқа-ақ ұрған. Жеті атасын сұрап едім, Құлап қалды, «Құлагерім». Шежіреден шеттегені, Сынақтан ол өтпегені.
Жұрт мақтайды Қанатты, «Оқушы, – деп, – талапты». Жақсы оқып сабақты, Елді өзіне қаратты. Ешкім жақсы демейді, Сыныптағы Кенейді. Қайсы бірін елейді, Сыпсың-сыпсың көбейді. Алып тастап аласын, Берді
Телеарнадан салалық, Тыңдамайды жаңалық. Атыс-шабыс киноға, Отырады қадалып. Смартфоны ермегі, Білдіреді ол нені? Тастаған жоқ қолынан, Сабағынан келгелі. Оқушымыз «құрметті», Көруге емес міндетті.
Жинамайды төсегін, Шығармайды есебін. Қаңғитындай үй көрмей, Кезбесі ме көшенің? Ыдыстарды сындырып, Ыржың-ыржың тұр күліп. Тыншымайды көңілі, Жасамаса бір бүлік. Тиіп сөйлеп шамыңа, Қағытады қағына