Ескі жұртым Саураным, Ордасы еді сауданың. Болмаса да орманы, Жеті қабат қорғаны. Ақсақ Темір шабам деп, Құзырыма алам деп, Шығарса да сан бүлік, Тұра бердің сән құрып.
Әбілқайырды бас сайлап, Жиыны үш жүз болған жер. Қалмаққа қарсы атойлап, Қазағым атқа қонған жер! Шуағын шашып Азат Күн, Ағытты жырдың тиегін. Баласы үшін қазақтың, Ордабасымыз киелі!..
Болмайық деп құл кеуде, Ұлт боп ұйып анығы. Ту көтерген бұл жерде, Тұңғыш қазақ хандығы. Әй, кім білсін, сен тегі! Басымысың қозының? Өткеннен сыр шертеді, Жал-жал тартқан тозығың...
Табиғаты ғажап тым, Болмаса да орман, көл? Мың жыл бойы қазақтың, Астанасы болған жер. Таласы бар тағбашты*, Қалмағымен жеңгенбіз. Сығанақта алғашқы, Соғылыпты теңгеміз.
– Әке, сізден бір нәрсе сұрасам бола ма? – деді Рамазан шана сүйреп, бөшкемен су әкеле жатқан әкесіне қатарласа бере. – Сұрай ғой... Құлағым сенде, – деді әкесі. – Әке, Аяз ата деген өмірде шынымен ба
Отанның қиыр шетінде, Аптапта, желдің өтінде, Көз ілмей ағай сақ тұрып, Еліне қызмет етуде. Отанның асқар тауында, Аязда, нөсер жауында Мүлгімей ағай тік тұрар, Тыныштық сыйлап ауылға, Бірге өскен бі
Нұрын төккен маған Шуағымсың сен! Айналайын панам, Қуанышыңмен! Шаттандырған мені Жұбанышым сен. Құттықтаймын сені Қуанышыңмен! Аялаған мені Ән қанатымен, Құттықтаймын сені Салтанатыңмен! Бақытты ғо
Мектебім – айтар әнім, Сан рет қайталадым. Өзіңнен алғанымды Өзіңе қайтарамын. Мектебім, қия алмаймын, Көп нәрсе қиялдаймын... Мәңгілік оқушың боп Қалуға ұялмаймын. Өзіңнен, тегінде, мен Аттанам сен
Шыбықтарым кешегі Шынар болып өседі. Көктемдегі көйлегін Күзде ағаштар шешеді. Тоңбау үшін ақ қарда, Тон киеді ақпанда. Қарайды кеп қарағаш Қайың сырға таққанда. Жасыл бағым жайнаған, Ну болады айна
Жаңа заман басталды, Жалындаған жастарды Әділдіктің ісі үшін Ғани аға бастады. Жайдары жаз, жаны игі Біздің ағай Ғаниды Жас ұландар бүгін де Жетекші деп таниды.