Бозторғай ән құрап, Тау суы сарқырап. Сағынтып жетті ғой, Гүл көктем жарқырап. Күн күліп көгінен, Шуағы төгілді. Айнала әсем үн, Көтерді көңілді. Оралып құстар да, Бөлендік шаттыққа. Қорада мал төлд
Қонып еді дәу қарға, Табағына күшіктің. Күшік қашып тығылды, Бұрышына үйшіктің. Шұқылап жеп тамағын, Кетіп ед ұшып қарға да. Күш көрсетіп үріп жүр, Жүгіріп шығып далаға. Өзі сондай сүйкімді, Батыр м
Тоқта, Бұршақ! Жер-көкті сабалама! Сабалама, Бау-бақты аралама! Алма ағаштың Мезгілсіз гүлін төгіп, Жапырағын Шұрқ тесіп жаралама! Тоқта, Бұршақ! Қой, енді ерегіспе, Ерегіспе, Жолама сен егіске! Ди
Кірпі: – Үстім толы ине, Тиме маған, тиме! Аямаймын тисең, Алам сені түйреп! Бала: – Жауың емес адам! Зияным жоқ саған! Домаланбай, кірпі, Сенгенің жөн маған! Далада аяз... суық, Суықты с
Күн шықты! Күн шықты, Қытықтап бүршікті. Шуағын аямай, Кептіріп жүр шықты! Оянып бар аймақ, Таң атты арайлап. Түн кетті Қия алмай, Артына қарайлап. Бозторғай жырлады: – Ұйқыңнан тұр, кәне! Туды, – д
Қандырып көз құрышын, Тасытқан ел ырысын, Көріп пе едің көзіңмен Сырдың аппақ күрішін? Топырақта – құнары, Атыздарда – тұрағы, Қашан көрсең, өн бойын Суға малып тұрады. Қара судан төсегі, Тағдырын с
Сүйкімді кішкентай достарым! Мен де өздерің секілді бала күннен бастап «Балдырған» журналын қызығып оқып жүріп өстім. Өлеңге құштар боп, есейе келе ақын болдым. Бірнеше жыр жинақтарым жарық көрді. Сен
Бүгін таңертең таудағы шабындық жерін көруге кеткен Ислам ата көңілді оралды. Үйге кірген бетте: – Иманжан, шабындық белуардан келіп, жайқалып тұр. Шөбі қалың. Бұлақты сайдағы қарақат та пісіпті, – де
Сырымның иті бар. Үлкен. Басы қазандай. Сүп-сүйкімді. Қаппайды. Адамдарға ұмтылмайды. Ғажап-ақ. – Итіңді әрірек ұсташы. Түрінен адам қорқады, – деді Балабек. – Иттің аты – ит. Байлап қойсаңшы,– деді Ә
Қалған жұрттан сан із бар, Төрт түлікке жайлы-ау ол. Кең көсіліп, көп жүрген, Әуелгі жол Айдау жол. Тарам-тарам жолменен, Барғың келсе белдерге. Бағдарыңды дұрыста, Айырық жолға келгенде. Шөп тиелге