Көктемнің шуақты күндерінің бірі болатын. Алты жасар Санжар атасының көлігімен ауылға бара жатты. Ауыл іргесінен сарқырап тау өзені ағады. Бергі жағы – ағашы сірескен ну тоғай. Осы жерге келгенде атас
Үш-төрт бала бір-бірін Келекеледі біртүрлі. «Кімге кім күлді?» деп, Бір-біріне ұмтылды. Басы піспес баланы Етеді ме жұрт үлгі? Ат жемейтін Ащы шөптің Шыққанынан Шықпағаны жақсы ма? Шықпағанынан Шыққа
Ыстықтан да, суықтан, Денемізді қорғайды. Ал адамдар, сондықтан, Қысы жазы тоңбайды. Ол не? (Теріміз) Сепкен де жоқ – терімізге, Еккен де жоқ көшетін. Көрік берген түрімізге, Ну орман боп өсетін. Ол
Ертеректе Айдос, Бидос атты екі бала өмір сүріпті. Екеуі көрші, әрі тату дос екен. Айдос өте ұшқыр қимылды, қандай іске болсын икемді екен. Ал Бидос керісінше іс-қимылы шабан, жалқаулау болыпты. Бір к
Қонжығы бар қасында Аю таудан түседі. Көл жоқтаудың басында, Өзеннен су ішеді. Кеткен екен күн ысып, Таудың құйттай тағысы Жатқан кезде су ішіп, Ап кетті өзен ағысы. Қымбат қой бұл тіршілік, Біле ме
Ерте, ерте, ертедегі Өзен, көлді өлкедегі Күй аңызды домбырада Өнерпаздар шертеді енді. Көрген қазақ халқы көпті, Өмірде азап тартып өтті. «Тепеңкөк» деп аталатын Бір қойшының аты бопты. Басқа аттар
Өлшеусіз көп мұрамыз бар, Соның бірі – күй аңыздар. Күй аңыз – ел шежіресі, Жүрекпен тек тыңдаңыздар. Елдің онда шаттығы бар, Жаяу да бар, аттылы бар. Тұлпар, сұңқар, аққу, қаз бен Аю да бар тәттіқұм
БАҒБАНДАР Көктем шыға Дияр мен Зара бақшаға көкөніс екті. Көп өтпей көкөністері өсіп, жапырақ жайды. Енді екі дос оларды мұқият баптауға кірісті. Он литр суға 1 л сүт, бор қышқылы, он тамшы йод қосып
Кіп-кішкентай Құралай, Үйде тыныш жүре алмай. Қуыршағын тауып ап, Ақыл айтты бірталай. Әрі-бері билетіп, Білгендерін үйретіп, Жетелеп жүр өзінше, Қуыршағын сүйретіп. Дайындалып осылай, Мерекеде әжес
Аспанда бұлттар дүркіреп, Найзағай шықты күркіреп. Артынша көктен нұр болып, Жаңбыр да жауды сіркіреп. Жаңбырым жауған асығып, Сәлден соң қалды басылып. Кемпірқосақ шықты әдемі, Доға боп тұр ғой асыл