Жұман қарт ертемен арық жағалата шыбық шаншыды. Бұрыннан өсіп тұрған талдардың артық бұтақтарын кесіп шықты. Қурағандарының орнына жаңасын отырғызды. Жұмысын аяқтады да бір шаруасымен басқа жаққа кет
Сурет салып жатыр күз, Ғажайып-ақ Расында. Жүріп келе жатырмыз, Жөке аллеясында. Тізіліп тұр бірнеше, Әскерменен пара-пар. Жөке ағашы гүлдесе, Хош иісін таратар. Жиі келсең бұл баққа, Ұғарсың-ақ сен
Түрлері көп тіндердің, Бірдей емес тал-шыбық. Кейбір әсем гүлдердің Зияны да баршылық. Зияндығы күшті аса, Алыстан бақ неғұрлым. Күймесгүлді ұстасаң, Күйдіреді теріңді.
Гүл сырын кім түсінер, Ерек боп тұр қатардан. Әсемдігі үшін ол, «Күз патшайымы» атанған. Сұлу дедік түс-өңі, Жанға сыйлар жайлылық. Қытайлықтар ішеді, Жапырағын шай қылып.
Өспегенмен түп-түзу, Қарамассың таңғалмай. Мойынына қып-қызыл Моншақ тағып алғандай. Сары, Қызыл «моншағы», Ол – Шетеннің жемісі. Оның-дағы бар сәні, Мұздатқан жөн жеу үшін. Саналады ардақты, Жапса
Өсімдіктің тізімі, Таусылмайтын жыр дейді. Гамамелес, Қызығы, Күз келгенде гүлдейді. Сырын оның кім білер, Әбден зерттеп, арала. Жапырағын үнділер, Қолданады жараға. Құнын оның бекерге, Білмей тұрып
Көрсең дерсің: ол рас па? Пияз сынды түр-өңі. Жеміс емес, ағаш та, Бұтаның бір түрі еді. Бұта ғажап сәнденген, Болмас оны ұстауға. Адамға улы болғанмен, Қорек болар құстарға. Жемес мұны барлық аң,
Қазақпен дос тегінде, Оған айтқан бар әні. Арша өскен жерінде, Тазартады ауаны. Асқан кім бар халықтан, Аршада мән бар депті. Бүршігінен, қабықтан, Дайындайды дәрмекті. Пайдасы көп нешеме, Түрлі бұй
Бастағандай жаңа өмір, Жатқандай-ақ тұтанып. Көрдіңдер ме, әнебір, «Жанып тұрған бұтаны». Ұсақ жеміс тізді өңшең, Өспейді әрі ұзарып. Жапырағы күз келсе, Шыға келер қызарып.
Оң болсын деп талабым, Барыңды біл, жете аңғар. Ортасында қаланың, Ғажайып бір мекен бар. Бәрін баптап, өсірді, Гүлдерін де, талын да. Алуан түрлі өсімдік, Ботаника бағында. Келгенінде сары күз, Бақ