Сусыз гүлдер қуарады, Бүр жармайды бәйтерек. Өлмесін деп суғарады, Су жоқ болса, қайтер ек?! Бұл шындықты шын ұғар кім, Ұқса деймін әрбірі. Өмірдегі тірі жанның Тұр тамшыда тағдыры!
«Дарияға қонбадым кеп, Қоқиқаздай болмадым» деп, Өкінішін тыймады да Мойнын созды, сирағын да. Ұзаруды дұрыс көрді, Кеңірдегі жіңішкерді. Тұмсығын созып сүйірледі Әйтсе де төмен иілмеді. Сирағы
Таразының бір жағында тас тұрар, Бір басында өлшеп алар ас тұрар. Ашкөздікпен аларыңды әдейі Артық қылсаң, тасың келіп басты ұрар.
Жетілгені шын болғанмен сананың, Мына шындық жұмбақ әлі, қарағым: Дүниенің бәрін көріп тұрса да Бірін бірі көре алмайды жанарың...
Жауап іздеп бір сұрақ жүр ішіңде, Көкейіңе тоқып алғын, түсін де: Ай аспанға түнде ғана келеді, Қараңғыны жарық ету үшін де.
Құпия көп адам әлі білмеген Білмек тұрмақ назарына ілмеген: Жарық үшін жаралғаны шын болса, Неге түнде келмейді екен Күн деген?
Немересі атасының тынышын ап, Төтесінен қойды оған бір сұрақ: – «Шырағым» деп аялайсың сен мені, Несіменен қадірлі, ата, бұл шырақ? Атасы айтты: – Халық үшін жану оған шын сынақ, Өзегінен өртенсе де
«Тігіп, тоқып жүрген тегін, Көрсетпейтін жат мінез. Ауыртатын кірген жерін, Неткен қатал, қатыгез! Жұмсақ затқа тез кіреді, Сумаң-сумаң етеді. Жылпос қылық сездіреді, «Өтпес» десең, өтеді». «Ине осы
«Қазанаттың табанында тапталған, Таға неткен бейшара» деп қорлама. Сол тағамен тастан, мұздан сақтанған Ат тұяғы айлап жүрсе, тозбаған. Сондықтан да болған дәйім бағалы, Құрметтейді халық қара тағаны
Ерте, ерте, ертеде, ешкi жүнi бөртеде қырғауыл жүнi қызыл екен, құйрық жүнi ұзын екен. Қазақ жұртының көшiп-қонып жүрген кезi болса керек. Бiрде тауда түйе шөккенде бiр бала теңделген бесiктен құлап т