ӘДЕБИ ХАРАКТЕР (мінез) (грек. character — таңба, белгі, нышан) — кейіпкердің мінез бітісі, адамның бойына, психологиясына, қимыл-әрекеттеріне тән осы түрлі қасиеттердің қосылуынан пайда болған тұлғаны
ӘДЕБИ ПРОЦЕС — бұл әдебиет бір-біріне, сонымен қатар ұлттар мен елдердің, жалпы адамзат әдебиетінің туыстық байланысы.
ӘДЕБИ СЫН — әдеби шығармаларды талдап, дара бағытын, идеялық идепін, олардың маңызы, әдебиет дамуындағы орнын белгілейтін әдебиеттану ғылымының негізгі саласының бірі.
ШЕҢГІШ — жиналған қауымның, жиналған оқиғадағы өзгеше бір жай-жағдайларды кейінгіге жеткізіп айту.
ФИЛОСОФИЯЛЫҚ РОМАН — жанрлық тур. Әйтсе де, философия, қолданылуы аса нақты айқындалған термин емес, көбінесе жалпы, шартты мағынада ұшырасатын ұғым.
ҰЛТТЫҚ ХАРАКТЕР — әдеби шығармалардағы кейіпкердің ұлттық сипатымен ерекшеленген мінез-бітімі, оның белгілі бір халықтың өкілі екендігін танытатын психологиялық және ойлау, сөйлеу өзгешелігі.
КӨРКЕМДІК ШЫНДЫҚ — әдеби шығарманың жазушының өмір-өлеңінен, шығармашылық көріністен өтіп, қорыты...
КОНТЕКСТ (лат. contextus — байланыс, мағынасы деген мағынада) — көркем шығармада пайдаланылатын сөздердің бір-біріне қатысы, өзара байланысы. Контекст көркем әдебиетте бейнелеу құралдарының қолданысым
КЛАССИКАЛЫҚ ӘДЕБИЕТ — үлгі, ескі өрнек, классикалық, маңдай деген мағынаны береді. Көне заманнан келген классикалық әдебиеттің мәні мен мазмұнының жалпы түпкі идеясын білдіреді.
КЕКЕСІН (ирония) (ironía — жорта ойлау, алдау) — сөзді тура мағынасына қарама-қарсы қолдану, бір нәрсені қарама-қарсы мағына беру, кей кезде оқиғаны екі немесе одан да көп жолға жеткізу, екі рет оқиға