Иығымнан біреу түртіп қалды. ‒ Ай, бала, келдік, түспейсің бе? Шофер екен төніп тұрған. Тәтті ұйқыны бөлгеніне ренжіп қалып, рақмет те айтпастан (менің ондай әдетім де бар) мойынды керенау бұрып, сырт
Ет желінді, шай ішілді. Бетін оң жағына бұрып, тіс шұқыған Шалта жездем қайдағы бір батырлардың тарихын қазбалап, Түйе атаны сұрақпен сабап отыр. Атамыз Түйе десе, түйе екен. Төрді жалғыз жайлап, сора
‒ Хи-хи-хи! Біреу қиқылдап күледі кеп, күледі. Көзі жалтыраған дәу көк кесіртке кұйрығын арлы-берлі бұлғаңдата сүйкеп, табанымды тынымсыз қытықтайды. «кіш! Кет, ей, әрі!» ‒ деп қуып тастауға әл жоқ, қ
Оһо! ‒ Өкпені ауаға толтырып алып: ‒ О-о! ‒ дедім. ‒ Оһо! Мен «О-о!» - ны Аққұмға қайтқанша кемі он он рет қайталайтын шығармын. Семейхан айтпақшы: «О, ғажап!». Шоқы таулар қаз-қатар тізелей шөгіп, кү
Еһе-һей, қызықты қара! Сол көзімді ашып, оның өзі де сығырайтып қарасам, түбір астындағы әпкем мен шалқалап жатқан орындықтың арқалығына үңіліп тұр. Ғайшадан қалысамын ба, түзеліп отырып, ұзыннан-ұзақ
Әйеш бойжеткелі мені ой мен уайым басып кетті. Әпке деген әпке емес, барып тұрған пәле екен. Ал әпкең Әйештей әдемі болса, құйрығына қоңырау байланды дей бер. Қай інге кірсің де әлгі қоңырау: «Мен Әйе
Үйге келсем, мамам аулаға көлденең тартылған керме жіпке кілемді асып қойып, велосипедтің насосымен сартылдатып қағып тұр. Сілтеген сайын қалайы насос батып бара жатқан кешкі күнге шағылысып, шақырайғ
Кассирдің жаңағы сөздері шымбайыма қатты батты. «Суырдың айғыры... Ағаш аяқтың баласы деп кім айтар. Бетін қарашы, табақтай...» Жүрегім айнып, кілкіп аузыма келе қалды. Ауылдағы басқа балалар ыза қос
Ауыл сырты... Жұмаштың басының қасқасынан аумайтын тақыр айра-жайра асық. Балақты тобықтан түріп тастап, асық ойнап жатырмыз. Шешіп қойған екі пар бәтеңке тақыр шетінде құлақтары ербиіп-ербиіп тұр. Ой
Ағарып таң да атты. Асқақтап таулар көрінді, далиып дала жатыр. Сайқабақта сөнген алаудың қарайған қоламтасы болар-болмас бықсиды. Иығына тон жамылып, сақал-шашы боз қырау тартқан Танабай шал тұр. Жо