Қоңыр күз. Мен терезенің алдында отырмын. Ақ жауын толассыз себелеп тұр. Көз алдымнан қарашаның соңғы күні өтіп барады. Лекіте соққан жел, жөңкіле көшкен бұлт, қалтырап ұшқан жапырақ, шуылдаған мазасы
Алтын мені ауыл шетіндегі тақтай шатырлы кішкентай ғана ағаш үйге алып келді. Есікті ашып қалғанымызда төр алдындағы стол басында алпамсадай боп Қомшабай отырды. Қазанның түп күйесіндей болса да маға
Ақыры сол жылы мен мектепті тастадым. Жарықжұлдыз кетпе деп алғашында біраз жабысты да, артынан мейлің дегендей болды. Кетерде екеуміз жыртылып-айрылыстық. Ол жарты жолға дейін шығарып салды. «Ал жақс
Көк шолақпен итеңдеп қара қосқа жалғыз келдім. Алтын ауылда қалды. Қалған жоқ-ау, үй әктетісіп жібер деп Маймұрынның әйелі қиылып жібермей қойды. Елегізіп көңілсіз қайттым. Жүрегім лоблып, көңілім өре
Ирелеңдеген қара жол. Арба жай ғана теңселеді. Шық кеуіп, сары масаның буа бастаған кезі, көкшолақ қайта-қайта жауырын соғып шыбындап келеді. Құлап қалған шірік молақтардың ана қуысында да, мына қуыс
Біздің Алтай баурайына көктем кешігіп келеді. Сарғайтып барып, сағынтып барып бір-ақ келеді. Ызғар табын күрт сындырып, тіршіліктің буын-буынын босатып, балқытып, әкетер шуағы бар. Ит тұмсығы өтпейті
* * * Кейде адам көңілі алабұртып, елегізіп, бір нәрсені көксегендей болады, аңсайды, армандайды. Әлде не ғажайыптан сезім тоятын, көңіл тоятын күткендей болады, көңіл медетін тілейді. Соның бәріне лә
Кітапты олай төңкеріп, былай төңкеріп қызықты еш нәрсе таба алмадым. Он шақты бетін ақтарып отырып, жай сөйлемнің құрылысынан бастап, құрмалас сөйлемнің түрлеріне дейін біраз мағлұмат алдым. Әрі жалық
Маймұрынның үйіне бас сұққаным осы еді. Есіктен төріне дейін тіреліп тұр екен жасауға. Еденде, қабырғада құрып тастаған кілем. Ине шаншар жер жоқ, көздің жауын алады. Абайсызда бір аттап барып, аяғымд
Сол жылдың күзі әрі ұзаққа созылды, әрі жауынды болып еді. «Боранды күнде ит пен бала есірік» демекші, жініккен сазды, сылбыраған жаңбырлы кездерде де біздің интернаттың «жетімектері» жатпайтын. Сенбі