Өспегенмен түп-түзу, Қарамассың таңғалмай. Мойынына қып-қызыл Моншақ тағып алғандай. Сары, Қызыл «моншағы», Ол – Шетеннің жемісі. Оның-дағы бар сәні, Мұздатқан жөн жеу үшін. Саналады ардақты, Жапса
Өсімдіктің тізімі, Таусылмайтын жыр дейді. Гамамелес, Қызығы, Күз келгенде гүлдейді. Сырын оның кім білер, Әбден зерттеп, арала. Жапырағын үнділер, Қолданады жараға. Құнын оның бекерге, Білмей тұрып
Көрсең дерсің: ол рас па? Пияз сынды түр-өңі. Жеміс емес, ағаш та, Бұтаның бір түрі еді. Бұта ғажап сәнденген, Болмас оны ұстауға. Адамға улы болғанмен, Қорек болар құстарға. Жемес мұны барлық аң,
Қазақпен дос тегінде, Оған айтқан бар әні. Арша өскен жерінде, Тазартады ауаны. Асқан кім бар халықтан, Аршада мән бар депті. Бүршігінен, қабықтан, Дайындайды дәрмекті. Пайдасы көп нешеме, Түрлі бұй
Бастағандай жаңа өмір, Жатқандай-ақ тұтанып. Көрдіңдер ме, әнебір, «Жанып тұрған бұтаны». Ұсақ жеміс тізді өңшең, Өспейді әрі ұзарып. Жапырағы күз келсе, Шыға келер қызарып.
Оң болсын деп талабым, Барыңды біл, жете аңғар. Ортасында қаланың, Ғажайып бір мекен бар. Бәрін баптап, өсірді, Гүлдерін де, талын да. Алуан түрлі өсімдік, Ботаника бағында. Келгенінде сары күз, Бақ
Бұтында шолақ шалбар, үстінде мәйкіден өзге дәнеңе жоқ тақыр бас Тасқын үйге жүгіріп кірген бойда қалт тұра қалды. Атасы түскі намазын оқып болып, тасбих тартып отыр екен. – Тыныш, ақырын! – деді бесі
Сағатына жүз жиырма Шақырымды алатын, Гепард аң бар түз, қырда Жарыс десе жанатын. Екпінімен қыранның Тап бергенін құтқармас, Оны көрсе, бар аңның Өн бойында құт қалмас. Үзер алғаш кермені Күлігін
Салып зейін, ақылың, Зерттеп көрсең, батырым, Теңіздегі рекорд – Сағаты жүз шақырым. Иесі оның дельфиндер, «Құтқарушы» дейтіндер. Су астында жүйткіген Сүңгуірдей кейпін көр. Ұқсамайтын жыртқышқа, Ж
Ағаштың көлеңкесінде жатқан момақан көк сиыр мал біткеннің көнбісі еді. Үстінде асық ойнаса да мыңқ етпейтін. Оның осы жуастығын басқалармен қатар пайдасына жаратқан кәдімгі сұр тышқан болды. Оның іні