Нан алуға дүкенге шыққам едім. Есік алдындағы ағаш саясында күшігімен ойнап отырған көршінің баласы Мұртазаны көрдім. Күшігі сондай сүйкімді екен. Қызығып кеттім. Бірақ шаруам тығыз болғандықтан, іркі
Ең әуелі еңбектедім, Енді бүгін мен бестемін! Ұмытыппын анашымның Бесігімді тербеткенін. Тәй-тәй басып құлағаным, Қарным ашса жылағаным Есімде жоқ... Енді, міне, Өз бетіммен тұра аламын! Ақыл
Маңындағы қаланың Саяжайға барамын. Атам менен әжеме Қолғабысқа жарадым. Құйтақандай баламын, Бау-бақшаға барамын. Құлпынайдың піскенін Таңдап теріп аламын. Әжеме еріп келемін, Өрік теріп бер
Өзі – өнеге, Аты – аңыз, Қабыл болар батаңыз. Қаһарманы халқының, Бұл – Бауыржан атамыз!
Бұндай жалқау жоқ бала, Қуатыны доп қана... Таэквондаға баратын Қосылмайды топқа да... Сөйте тұра сотқар, ә? Тойып палау, ботқаға, Тұрмай қояр таңертең, Сағат онды соқса да...
Күнбағыстар бақтағы, Кекілдері сап-сары, Күнге қарап бұрылар, Күн секілді бастары...
Мәңгі мұра көп еңбегі, Көркем, Шыншыл өлеңдері! Ең сүйікті ақын ата, Ел-жұртының кемеңгері!
Екі сойдақ тісі бар, Алапаттай күші бар, Ешбір аң жоқ Маңайда Ол сескенер, Қысылар. Ақ аюдың өзін де Қалпақтай-ақ ұшырар! Бәрі одан тайынар, Қолапайсыз жайы бар. Бір тоннадай салмағы, Жарты тонна майы
– Әй, Нұрлан-ай, Нұрлан-ай! Айтқан сөзді тыңдамай, Бұл жүрісің қай жүріс, Айтшы маған, бұл қалай? Айтқан ақыл мұндайда Зердеңе шын қонбай ма?! Ең болмаса, бетіңді Жуып жүрсең болмай ма?! Бет, қолыңда
Санат созды оң қолын: – Қанша, – деді, – саусағым? Талап созды сол қолын: – Қос та, айтып бер бар санын. Манат үнсіз санады, Санады да: – Он, – деді. Сөйтіп, күле қарады, Санат, Талап: – Жөн! – деді.