Бейне иесі қамыстың, Түсер жерге таудан кеп. Ұрғашысын барыстың Атайды жұрт «таутан» деп.
Жатпайды оның құлағы, Қозғалса шөп жел бүктеп. Бұл – еліктің лағы, Аталады «еңлік» деп.
Елемей қар, саз, құмды, Аңға ол шығар батпай күн. Осы қорқау қасқырды «Шағал» дейді қайтпайтын.
Кетпес бірден үркіп тым, Жас ет болса асат бар. Атын кәрі бүркіттің «Баршын» дейді қазақтар.
Маңайлап, төл, жылқыны, Құрып тұрар құлқыны. Ұрғашысын қасқырдың «Құртқа» дейміз, біл мұны.
Ұқсас түрі бұлардың, Жетер көзің көріп кеп. Құлыны есек, құланның, Аталады «қодық» деп.
Чч Ч жоқ қазақ тілінде, Тіпті аң-құстың бірінде! Шш Секеңдейді ШЕГІРТКЕ, Қос қолында секіртпе. ШЫМШЫҚ шыр-шыр қағады, Балапанын бағады. Щщ Түстікке ЩУР ұшпайды, Теріскейде ол қыстайды.
Жазушы Шерхан Мұртазаның «Табылған теңіз», «Белгісіз солдаттың баласы», «Ахметжанның анты», «Мылтықсыз майдан», «41-жылғы келіншек», «Интернат наны», «Қара маржан», бес кітаптан тұратын «Қызыл жебе»,
Жаңбыр жауар себелеп, Гүлдер қағар дегелек. Тысыр-тысыр дамылсыз, Тамшы, саған не керек?.. Тамбай тысыр-тысыр, Бұлтты ары ысыр. Қыңсылайды күшігім, Мияулайды мысығым, Батпақты күн ойынны
Ақпын, сұрмын, қарамын, Еркесімін даланың. Жел тиіссе, жасымды Төгіп-төгіп аламын. Ақпын, бозғылт, қарамын, Қазбауырмын, аламын. Шөліркеген бауларды Суарып бір аламын. Ақпын, сұрмын, қар