Жаз Жерің анау Жасыл жолақ кілемдей. Желің мынау Жігіт айтқан өлеңдей. Көлің анау Той ғып жатқан ауылдай, Күнің мынау Елжіреген енеңдей. Күз Жерің анау Шала илеген терідей. Желің мынау Да
Табиғатты құбылтып, Денеге суық ұрынтып, Бұл мезгілде қыс қожа. Басындағы шалмасы, Үстіндегі салмасы Кіршіксіз, әппақ, тап-таза. Киімсіз, жайсыз, жалаңаш, Қабағы салық, қарыны аш, Сүмірей
Ой, балалар, балалар, Қоңырқай күз болыпты, Қурап жапырақ солыпты. Ел егінін алыпты, Ақ үзіктер жауыпты. Ел күйекті шешіпті, «Есепші айтты» десіпті. Енді мая салыпты, Ауыл күзем алыпты
Аңшы өмірінде кімді болсын қызықтырып, қолға түспейтін ерекше жері — алаңсыз бостандығы. Өзге дүниенің ащы-тұщылығын түгел ұмыттыратын жанды қызуы — аңшының әңгімесі, құсы, тілегі мен қуанышы, томағал
Жаз... Жер жүзі көгеріп, жасыл ала жібекке оранып құлпырады. Аққулы көлдің жағасында тізіле қонып алты ауыл отыр. Жаздың алтын нұры ойнаған шуақ күні еді. Көк мөлдір сулы Аққулы көлдің жасыл ала қамы
Бұл ертек сұлу суретші Арлаудың «Мысық, тышқан» деген он төрт суреті бойынша жазылған (М, Жумабаевтың ескертпесі). Бір дегенім білеу ғой, Екі десем егеу ғой, Үш дегенім үскі ғой, Төрт дегенім төсек
Көк, сұр бұлттар көбейіп, шоғырмақтала, салмақтана бастады. Сөз жоқ, жаңбыр жауғалы тұр. Тезек терген екі бала қаптарын толтыра алмай: — Құрып қалғыр, тағы жауғалы келеді, — деп, үйлеріне қарай томп
Ат бірдеңеден үріксе, пысқырады. Ол — иісін оңдап (дұрыстап) айырайын деп, мұрнын тазалағаны. Қашан айырғанша пысқырғаны, үріккені басылмайды. Бір өгізді біреу өкіртіп ұрып жатқанын көп өгіз көріп тұ
Есімде бар. Бала күнім. Жер сіреу қар. Ызбарланып, аспанның ажары бір кірмейді. Мұнартып, сазарады да тұрады. Күн шықса, күнмен бірге бір шаңыт шығады. Найза бойы көтерілгенше, күнді шаңыт басып, шең¬
Жаңбыр сіркіреп тұр, Шегебай етікші баласы Мұқанды мектепке жаздырайын деп, Дәндебай ауылындағы мұғалімге алып жүрді. Ол ауылға таянғанда, жаңбыр да ашылды. Жер шылқылдақ. Мұқан шылп-шылп еткізіп жам