Кім мектепке келеді — Жоқ сәні де, әні де. Каникулда себебі Оқушының бәрі де. Хабарым аз достардан — Кімді қайдан ұстармын? ...Мектеп күзде бос қалған Ұясындай құстардың.
Күнде көріп өттіңдер, Қанықсыңдар бұл заңға: Бірге өссе көп гүлдер, Айналады гүлзарға. Жас ұсынар сый қанша, Маңай сәнге толады: Ағаш, талдар жиналса, Жасыл орман болады. Айтарым бар қос
Гүлдері даламның Солмай ма? — алаңмын. Кірпіші қаламның Мығым ба?— алаңмын. О, дала, б алаңмын, О, қала, балаңмын. ...Саулығын тілеймін Қос бірдей анамның.
Дала нұрға бөленді, Бізге тағы жоқ тыным. Отырғызам мен енді Көшеттердің көп түрін. Шөлдегенде су арам, Қопсытамын түбін де. Көркейеді бұл алаң Күндердің бір күнінде. Жеміс толып, майысы
Мен өсемін, өсемін, Жасыма жас қосылып. Інімнің де төсегін Жинап берем. Осыны ұқ. Бұзауды да бағамын — Айран керек, сүт керек. Дейді әжем: «Қарағым, Сенен соны күткен ек». Баламын ғой мен
Шарбақ көлеңкесіндегі сәкіде отырған Дәулет пен Саматтың айтысы толастамай қойды. Дәулет қонақ баланы өз айтқанына көндіруге қанша күш салғанымен, Самат қиқайып көнер емес. Екеуінің де бастарына киге
3 Жоғалып табылған, яғни адасып жүріп, ну орманнан өз бетінше жол тауып шыққан қонақ бала туралы хабар шағын ауылға бір ғажайып жаңалықтай әп-сәтте тарады. Бұған әсіресе бала-шаға үлкен мән беріп, әл
Қалың тал-шілік өскен терең сайды аралап қажыған Самат пен Дәулет алдарынан кездескен сандық тас түбіндегі бұлақтан су ішті де, тіктеу келген беткеймен жоғары өрледі. Шөп пен бұтақтардан ұстап, әупірі
Әділгерей ауылдан таң сәріде шығып кетсе, күн ұзаққа орман-тоғай кезіп, кешке таман бір-ақ қайтып оралушы еді. Ал бүгін әлденеге асығып, сәске болмай-ақ үйіне қайтып келе жатты. Түрі адам шошитындай а
Көкіректе тынбас үміт, Қол созамын күнге асығып. Жақпар таста қия жолмен Өрмеледім шыңға шығып. Көңіл қүстай алып-ұшқан, Құзға ұшасың — жаңылыссаң. Шымбұлақтың шатқалының Қары күнге шағылыс