Түрін-ай текеметтің! Асыл қандай! Үңілдім үнсіз ғана басымды алмай. «Келе ғой, қошақаным, өзіме!» – деп, Әжем кеп сипағандай шашымнан жай. Күйімді кешсеңдер-ау сол беттегі, Тұрғандай ана көңіл тербеп
Жаз шыға, бәріміз (әпкелерімді айтамын) Апам есіп берген жіпті алып, тоғайға отынға аттанатынбыз. Бір-бір арқа отын көтеріп, ең алда Мая – үйілген шөп. Апам, содан кейін құндыздай шулаған біздер күліп
Ол кезде мен бала едім, Апам жастау еді. Әке - шешеміз мал соңында жүретін. Айында-жылында ғана болмаса, бет-жүзін үнемі көре бермейтінбіз. Пима – жүннен Соғыстан кейінгі жылдарда есін жиып, езілген б
Қазақ ұлттық мәдениетінің көне әрі аса құнды салаларының бірі – қол өнер, оның ішінде ою өрнек. Ою өрнектер – әсемдік пен сәнділіктің белгісі. Сонымен бірге халықтың арман ойының, тілек мүддесінің ныш
Жаздыгүн шілде болғанда, Көгорай шалғын, бәйшешек Ұзарып өсіп толғанда; Күркіреп жатқан өзенге Көшіп ауыл қонғанда; Шұрқырап жатқан жылқының Шалғыннан жоны қылтылдап, Ат, айғырлар, биелер Бүйірі шығып
Жазғы тұры қалмайды қыстың сызы, Масатыдай құлпырар жердің жүзі. Жан-жануар адамзат анталаса, Ата-анадай елжірер күннің көзі... Түйе боздап, қой қоздап, қора да шу, Көбелекпен, құспенен сай да ду-ду.
Ақ киімді, денелі, ақ сақалды, Соқыр, мылқау, танымас тірі жанды. Үсті-басы ақ қырау, түсі суық, Басқан жері сықырлап келіп қалды. Демалысы – үскірік, аяз бен қар, Кәрі құдаң – қыс келіп әлек салды. Ұ
Күзгі күн еді. Күнұзаққа екпіндетіп соққан долы жел кешке қарай басылып, әлем жүзі құлаққа ұрған танадай мүлгуде. Дала көңілсіз. Сарғайған шөп, мал тұяғымен тыныш. қырқылып, тақырланған жер. Қызықты
Желсіз түнде жарық ай, Сәулесі суда дірілдеп. Ауылдың жаны терең сай, Тасыған өзен гүрілдеп. Қалың ағаш жапырағы Сыбырласып өзді-өзі. Көрінбей жердің топырағы, Құлпырған жасыл жержүзі…
Абай өлеңдерінің бір алуаны – табиғат лирикасы. Табиғат – адам баласының еңбек етіп, өмір сүретін ортасы. Абай асқан шеберлікпен жылдың төрт мезгіліне де арнап өлең жазды. «Жазғытұры», «Жаз», «Күз», «