Түнеріп бұлттың қабағы, Тамшылар мөлдір тамады. Табады дала рақат, Қызғалдақ шоқтай жанады.
Жағасында құрағы, Таудың айна бұлағы. Суалмайтын сиырдай Сусындатып тұрады.
Өскен сайын анама Жәрдем етіп келемін. Мені жалқау санама, Еден жуып беремін.
Тәй, тәй, қызым, тәй, қызым! Тәй, тәй басып барасың. Балбыраған ай жүзің, Кіп-кішкентай баласың. Бас аяқты, басқын нық, Алға қарай адымда! Арманыңа асығып, Жету болсын жадыңда.
Ағаштарды аялап, Отырады саялап. Өзгертіп шөл даланы, Еңбектен нәр алады. Жасыл жібек жайнайды, Жел тербетіп ойнайды. Өсірген көп алманы Бағбанның жоқ арманы!
Динара ақ көйлегін Киді, Маған: – Кел,– деді. – Ауырады қай жерің? Дәрігермін мен,– деді. Ұстап көріп басымды, Тыңдап және кеудемді, Деді маған ашулы: – Қайтсем екен мен енді?! Ешбір қауіп жоқ деме, Д
Біздің ерке Сатыбалды Тирден қоян атып алды. Қолыма оны алып бер деп, Жер тепкілеп жатып алды.
Кітап – өмір айнасы, Күнде тиер пайдасы. Кітап – сөнбес шырағың, Тәлім беріп тұрады.
Мұхит түбі әдемі, Құжынаған өсімдік. Оранжереяда әдейі Қойғандай-ақ өсіріп.
Жалғыз аяқ жолменен Атам алып қасына, Көтерілдім өрге мен – Жоңғар таудың басына. Қорғас суы сарқырап, Танытқандай ашуын. Айлы түні жарқырап, Қояр емес тасуын. Жылдам басып, жүгіріп, Серпілемін жүрі