Нартайлар «Теңге ілуді» көріп болып, келесі топқа бет алды. Мұнда да жарыс қызып жатыпты. Көрермендер қатарына келіп тұра қалды. Басында не болып жатқанын Нартай білген жоқ. Бақылап сәл тұрған соң, бә
Ішіп алып айранын, Жумай кетер ыдысын, Жеп-жеп алып қаймағын, Жумай кетер ыдысын – Інісіне апайы: – Боп кеттің – деп – жабайы – Қатты-қатты ұрысты. Інісінің қабағы Тырысты да бырысты. Деді тағы апайы:
Осынау бір баланы, Демеңдерші – саналы. Келе салып ауылға, Түсіп кетті қабағы. Көрген жандай жәбір көп, Жылағаны-ай... сабыр жоқ. «Чёртик» деді ол ешкіні, «Түйе ди-но-заааа-вр» деп. Бәрін жау деп өзге
Ширақ бала – Сыйлы-ақ бала. Ширақ бала – Милы-ақ бала. Аты Ширақ болғанымен, Он бір жасқа толғанымен, Көрмепті өзін қинап бала. Ширақ бала – Күйлі-ақ бала. Ширақ бала – Шимақ бала. Оқуы олақ болғаныме
Сыпыртқы айтты: – Сырым көп, Еңбек еттім бұрын көп. Неге бөстің, Шаңсорғыш, Даңғойланып дүрілдеп?! Шаңсорғыш тез күйінді, Мұрнын көкке шүйірді: – Мен тұрғанда, сен сөйлеу – Қиыннан да қиын-ды. Мендей
Белгілі балалар ақыны Әбубәкір Қайран 60 жаста «Құрмет» орденінің иегері, Халықаралық «Алаш» сыйлығының лауреаты Әбубәкір ҚАЙРАН – балалар әдебиетіне көп еңбек сіңірген ақын. Ол біраз жыл «Балдырған»
Алпамыс пен Шыңғысты көкесі мен апасы мейірленгенде «Алпан, Шәкен» деп еркелетеді. Былтырғы оқу жылын үздік аяқтағандары үшін әкесі екеуіне аквариум алып берген. Аквариум болғанда, қандай дейсің! Ішін
Әлихан биыл мектеп табалдырығын аттады. 1 «А» сыныбының оқушысы атанды. Кеше Білім күні мерекесіне оны әжесі ертіп барды. Бұдан былай да оны мектепке апару, әкелу әжесінің мойнында. Атасының аяғы ауыр
Айдана – әйбат қыз. Жан баласын жатырқамайды. Ешкіммен ренжіспейді. Түрі де сүп-сүйкімді. Аузы оймақтай, мұрны түймедей, маңдайы жарқырап, көздері нұр шашып тұрады. Содан ба ауладағы бала атаулы айнал
Лақ бірде жайылымда жүріп ұйықтап қалды.Оянған соң қараcа, көзіне ешнәрсе шалынбады. Далада жалғыз қалыпты. Отардың соңынан қуып, жүгіре жөнелді. Жүгіріп келе жатып қасқырға кезікті. – Ей, мұнда неғып