Жүр едім мен жылқы іздеп, Қыр үстінде құраулап. Көктен көрдім бір тізбек Самғап ұшқан тыраулап. Жүгірдім мен тырналар Жақын жерге қонар деп. Қонып біздің қырға олар, Жайылатын болар деп. Қонбады ола
Мынау сары қарындаш, Мұнымен күнді бояймын. Мынау қоңыр қарындаш, Мұнымен құмды бояймын. Мынау қара қарындаш, Мұнымен түнді бояймын. Мынау қызыл қарындаш, Мұнымен гүлді бояймын. Мынауым жасыл қары
Үлкенді көрсең сәлем бер, Басыңды иіп, кідіріп. Әдеппен келіп амандас, Жанынан өтпей жүгіріп. Есен-саулық сұрасып, Сәлемдесу – салтымыз. Аман болсын қашан да, Ардақтаған халқымыз!
Жаңа қала, жас қала, Жас болса да бас қала, Сарыарқаның төрінде Бой көтерген Астана. Үйлері бар үлдедей, Көшесі бар бүлдедей. Жап-жарық боп тұрады Күндіз демей, түн демей.
Қазақ тілі – ана тілім, Көне тілім, жаңа тілім. Ұрпақтардан – ұрпақтарға Мұра болып қалатұғын. Абай тілі, Сәкен тілі, Бабам тілі, әкем тілі, Сені сыйлап, қастерлеумен Мұратыма жетем түбі. Халқымызды
Қазақтың көрнекті ақыны Ұлықбек Есдәулет 70 жаста Ұлықбек Есдәулет 1954 жылы 29 сәуірде Шығыс Қазақстан облысы, Зайсан ауданы, Үлкен Қаратал деген ауылда дүниеге келген. Мамандығы – журналист. Кезінде
Іңкәр мен Айна сабақтан соң мектеп жанындағы аялдамаға келді. Автобус күткен жолаушылар көп екен. Бәрі мойын созып жолға қарайды. – Айна, қарашы, біреу мұнда жарты бөлке нан іліп кетіпті, – деді Іңкәр
Мақсұт орнынан ерте тұрып, беті-қолын жуды. Артынан су жаңа киімдерін киді. Ол биыл алтыға толып, мектепке барған болатын. Сөмкесін асып алып, сабаққа өзі барып келіп жүр. Бастапқыда әжесі апарып,
Ақ бесігін тербеткен, Мейіріміне шөлдеткен, Бесік жырын төгілтіп, Әлдилеген, әндеткен. Ақ кимешек киінген, Ағаш ұршық иірген. Қадамыма сәт тілеп, Қылығыма сүйінген. Қазанда құрт қайнатқан, Желіге қ
Щетка Тіс щеткасын тастады, Тісі ауырып қақсады. Деп «Ауруы қинады», – Әли інісі Әдиге Тіс щеткасын сыйлады. Ынталы Әли ағаш бұтады, Бұтақ іздеп жүр тағы. Жақсы оқиды сабақты, Қай іске де ынта