Міне, осындайда менің есіме тағы бір философ Иван Ильиннің: «…государственное дело ищет единого, общего, всенародного интереса, а не частных вожделений; и демагог, разжигающий страсти именно в сторону частных вожделений, открыто свидетельствует о своей политической негодности: он является фальсификатором в политике; он подобен цыгану, выхваляющему подменно-поддельную лошадь; по отношению к наивному и доверчивому народу он выступает в качестве развратителя детей, строящего свое благополучие на подтасовке и лжи.

Орыс тіліндегі «лошадь», «корова», «толстый», «мелкий» сөздерін қазақ тіліндегі ат, сиыр, жуан, жіңішке сөздерімен салғастыра сөз етіп, ескермеуге болмайтын қызықты тұстарға мән береді.

Қараңыз, шынында «лошадь» дегенді қазақтар «ат» деп те, кейде «жылқы» деп те айта береді.

Оның жанында В.В.Климовтің «Лошадь Пржевальского» деген кітабынан үлкейтілген бір топ көкала есектің суреті тұрады.

Бұл оқиға 2009 жылы Ресейдің Пермь қаласындағы «Хромая лошадь» түнгі клубында болған өрттен кейін адам қазасы бойынша екінші орынды иеленді.

Мәселен, ат – 1) лошадь, конь; 2) имя; ай – 1) луна, месяц; 2) восклицание удивления; шығыс – 1) выход, 2) восток, 3) расход, 4) всход; немие – долг, кредит; бала – мальчик, ребенок;

(кең таралған мысалдардың бірі – ат «лошадь», ат «имя» ), ал лексика-грамматикалық

Қазақ халқында жылқы атаулары кеңінен таралған, оларды тәржімалауда да түсіндіру (комменитирование) немесе семантизациялау тәсілін пайдалану қажет: құлын/құлыншақ – жеребенок до 5 месяцев; жабағы – жеребенок до одного года; тай – стригун, жеребенок по второму году; құнан – жеребенок- трехлеток; құнажын– трехлетка (жен.род); байтал – кобылица, четыре года; сойтал – кобылица после четырех лет; дөнен – конь-четырехлетка, бесті – конь 5 лет; айғыр – главный в табуне, вожак табуна; сәурік – молодой конь, бие – кобыла; қулық – кобыла, уже имющая жеребенка; қысырақ– молодая кобылица, приведенная молодым конем в табун; бедеу – не жеребившаяся лошадь; ат – конь (после 5 лет); жылқы – лошадь (жен.

Қазақ халқында жылқы атаулары кеңінен таралған, оларды тәржімалауда да түсіндіру (комменитирование) немесе семантизациялау тәсілін пайдалану қажет: құлын/құлыншақ – жеребенок до 5 месяцев; жабағы – жеребенок до одного года; тай – стригун, жеребенок по второму году; құнан – жеребенок- трехлеток; құнажын– трехлетка (жен.род); байтал – кобылица, четыре года; сойтал – кобылица после четырех лет; дөнен – конь-четырехлетка, бесті – конь 5 лет; айғыр – главный в табуне, вожак табуна; сәурік – молодой конь, бие – кобыла; қулық – кобыла, уже имющая жеребенка; қысырақ– молодая кобылица, приведенная молодым конем в табун; бедеу – не жеребившаяся лошадь; ат – конь (после 5 лет); жылқы – лошадь (жен.

рода после 5 лет); мәстек – кляча; сауран – порода выносливых саврасых коней; арғымақ – породистая лошадь, қазанат – чистокровная скаковая порода лошади; тұлпар – сканун (поэт.); пырақ – крылатый конь (сказочный персонаж); дүлдүл – миф, сказочный конь.

Добржанскийдің «Жетісу көшпелілерінің жылқылары» («Лошадь кочевого населения Семиречья») мақаласында автор жылқыларға қатысты әртүрлі мәліметтерді келтіріп, Жетісуда тұрған қазақтар мен орыстардың арасындағы өзара қарым-қатынастардың кейбір қырларына тоқталған.

Міне тағы сондай мысалдың бірінен: «…по огороду бродила чья-то лошадь.

Видимо, лошадь убежала от него и но теперь торопился увести ее с агаповского огорода…