Тірі шежіре, игі жақсылардың ізі қалған, кие қонған жер.

Бит пен бүргеге толы лагерьдің жұқалтаң киімін кие алмады.

Кие дегеніміз не?

Бар болса оны кие тұтуымыз керек пе, жоқ па?

Киені кие тұтпасақ, кепиеті ұрмай ма?

Біз кәзір «кие» дегенді мүлдем ұмыттық.

Киені кие тұтып жатқан кім бар?

Мәселе сол заттың өзінде емес, оны кие тұтатын психологияда, адами қалыпта.

Егер сіз нені болсын кие тұтынбасаңыз, ол затта ешқандай қадыр-қасиет қалмайды.

Өйткені, ол пайғамбардың есімін кие тұтты!

Себебі, кие тұтпаймыз!

Ал, сол кие тұтпау, табанға басып таптау мен көтерем малдай орнынан тұра алмай жатқан экономикамыздың, табиға апаттарды қоспағанда, тілден екі, діннен жетпіс екі тармаққа бөлініп кеткеніміздің, жастардың өзіне-өзі қол салуынан әлемнің алдына, жас отаулардың ажырасып-күйреуінен Орталық Азияның алдына шыққанымыздың арасында ешқандай байланыс жоқ деп кім дәлелдеп бере алады?..

Өйткені, олардың жан-дүниесі, болмыс-бітімі оны кие тұтып қалыптаспаған.

Айтты-айтпады, кешегі жарты әлемді жайпаған фашистермен соғыстың салған жарасын жұртшылық жалап жаза алмай жатқан заман, иттерін бұлайша сәндендіргенді қойып, тойып тамақ іше алмай, жамаусыз киім кие алмай жүрген уақытта бұл көзге күйік сияқты көрінетін.

Ең жақын адамдарының сатқындығы жүрегін жаралаған жас үшін өмірде еш қасиет, еш кие, еш мән қалмады.

Ешкім ештеңені ұқпайтын, ия жүйе жоқ, ия кие жоқ быт-шыт кеңістік әйтеуір.

Гүрс еткен мылтық дауысын естіген шөп қораның қарауылы Құрмаш ақсақал есік алдында жатқан қырық жамау ескі кебісін қоңылтаяқ кие салып, сүріне-қабына жетіп келді.

– Есекте де кие бола ма?

Драматург қолда барын бағаламай, сезім жетегінде жүріп адасқан Еркінғалидің өмірімен «кие», «алғыс», «қарғыс» ұғымына жіті назар аударады.

Пеш түбінде жатқан етікті шұлықсыз кие салғандықтан ба, аяғы аяқ емес, тас боп икемге келмей барады.

Бұндай тылсымға шомған қуатты сарынды ақынның «Қызыл өзен», «Шеңбер», «Жеткізуші», «Жолмен сөйлесу», «Кие» сияқты өлеңдерінен барынша терең аңдауға болады.