Олар «дана болу», «заңдарды, ережелер мен әдеп ғұрыптарды жадында сақтап жетік білу, өзінің барлық іс-әрекетін осыларға сәйкес жүргізу», «бұрынғылардан тиісті заң сақтамаған жағдайда, бірінші имандардың (Ата заң – У.Қ.) үлгісімен әрекет жасай отырып, бұл жөнінде тапқырлық көрсету», «...болашақ оқиғаларды да қалаған кезінде танып біліп отырарлықтай тапқыр да білгір болу, өзінің осындай іс-әрекеттерінде ол халықтың әл-ауқатын жақсартуды мақсат етуге тиіс», «...өзі белгілеген заңдарды орындауға жұртты өз сөзімен жігерлендіре білу», «әскери істерді жүргізу үшін қажетті дәрежеде қайратты болу, оның бер жағында әскери өнерді қызмет бабындағы өнер ретінде және билеуші өнер ретінде біліп алу».

Әдеп пен ізеттің, кішілік пен кісіліктің бастауында сәлемдесудің, амандасудың тұрғанын бала болсақ та аңғардық.

Ұлы ғұлама пәлсапаның, логиканың, таным-наным теориясының, психологияның, этиканың (әдеп), саясат пен социологияның сан қырлары жөнінде пікірлер айтып, келелі еңбектер жазған.

Ендеше, дәл осы тұста жоғарыда аталған Киелі кітаптардың жаһандық монотеистік үшбу діннің іргетасы ғана емес, сонымен қатар олардың жер бетіндегі халықтардың басым көпшілігіне Жаратқанның Иса, Мұса және Мұхаммед пайғамбарлар арқылы аманат етілген моральдық-этикалық, діни, азаматтық, саяси және құқықтық әдеп нормалары мен ақыл-ой парасатының киелі сандығы екенін де айту парыз.

Ол үшін әрбір білім беру мекемесінде әдеп кеңестері жұмыс істейтін болады.

Білім бөлімінің мемлекеттік қызметкерлері де Қазақстан Республикасы Мемлекеттік қызмет істері және сыбайлас жемқорлыққа қарсы іс-қимыл агенттігінің Шығыс Қазақстан облысындағы Әдеп жөніндегі кеңестің кезекті отырысында қабылданған Парасаттылық декларациясын талдады.

Мінеки, Абай «жақсы менен жаманды айырмақлық» деп осынау этика, әдеп ілімін айтып отыр.

Әдеп сақтай ма, жоқ, әлде батылы жетпей ме, әйтеуір айта алмайды.

«Арсыз болмай атақ жоқ, Алдамшы болмай бақ қайда!» деп «өжетсімген» Нұрлан Бәйділдәні, сол арқылы «ақылдымсып-мардымсып», «ақынымсыған» менмендерге заң, ар-ождан, әдеп тұрғысынан тиым салынса дейміз.

Тек, әдеп пен ұяттан кеш туған «ғаламторлық мәдениетті» қанына сіңірген көргенсіздер ғана күңк ете қалады.

Ал енді, қазақтың сатирасын дамыту үшін құрылтай ашып, құрбақадай шулаудың керегі жоқ, дәстүр-салтымыз, әдеп, ізетіміз сақталу үшін, келешегіміздің «Қазақ әдебиеті» газетінен сауатты болуына тырысқанымыз жөн.