Электр жарығы болмағандықтан кеш түсіп, ымырт қараңғылығы қоюласымен жатып қалатын жарықтық қарттар түні бойы машинаның қараңғылықты қақ жарған жарығында рахаттана отырып әңгіме-дүкен құрды.

Алайда ат құлағында ойнайтын, сілтеген қылышы қара тастың өзін қақ айыратын, құралайды көзге ататын епті де ержүрек қазақтарды жер бетінен жойып жіберу қолдарынан келмесе керек.

Бұл үкім тап қазір орындалады», – деп Нұраш қара есекті жеті атасынан сыпыра сыбап, мылтығын кезене беріп, қақ маңдайдан тарс еткізіп атты да тастады.

Екі ортаны қақ жара, бөліп тастаған биік қорғанның бір бұрышынан саңылау тапқан Мойнақ артына қарай бұрылып үлгергені-ақ сол еді, артқы аяғына келіп аюдай иттің қарулы тісі «сақ» ете қалды.

Әңгiме тәуелсіз қазақ мемлекетiнiң жүрегi, ел болып ойланар басы, жан-жаққа жарлығы жетер астанасы – Алматы қаласының қақ төрiне жегiқұрт боп түсiп, орнығып алған жынойнақ – құмархананың (Казино) тура алдынан басталады.

Басқа – басқа, қайдағы бiр дулы базар емес, алып мемлекеттiң жүрегi, бүкiл елге пәрмен түсiрiп, көпке үлгi шашар үкiлi орталығы – Елордасының қақ төрiне келiп ұя салып алған бұл не қылған жынойнақ, Құдай-ау?!

Себебi арманда кеткен Алаш алыптары, басқа да бас көтерер тұлғалар асқақтап тұрған елдiк рухымыздың алтын басының шабылуы болса, оларды қуғындаушы жансыздар – ұлттық рухтың бұтарлануы, жарғышақтануы, қақ айрылуы едi.

Ал қаланың қақ ортасындағы ұлы қаған ордасы – Көк-сарайдың мұжық тұқылын көзi шалғанда, «Елi бар халық едiм ғой, елiм қайда?

Тұмылдырығы сыпырылған жұп-жуас ит жерге түсіп, қақ айырылған тәрелкедегі күріш сорпа қалдығын шылп-шылп жалап, лездемде паркет еденді жылтыратып тастады.

Тәрелке қолымнан ұшып түсіп, қақ айырылды.

Өзен арнасы оны қақ жарып өтеді.

Сондай-ақ Зайсан өңірін, таудан ағып шығып, қаланы қақ жарып мөлдіреп ағып жатқан Жеменей өзенін де, Марқакөл, Зайсан көлдерін де жырға қосқан.

Мәдениет сарайы қазақтың қайнаған қарақазаны Майқұдық­тың қақ ортасында қызылкүрең кеңестік келбетпен қасқайып тұр еді.

Шәугімдегі су қақ татып кетіпті.