Бұйрық ырайлы етістіктің дауыссыз дыбысқа айақталатын түрі тым-ақ көп: қон, жон, тоң, жат, сің, тат, бат, сүрт, жан, құмарт, сұуар+т, құуар+т, қыр, жұмыл+дыр, күл, жүр, күт, жой, қой, кел, біл, шерт, т.с.с.толып жатыр.

Оған орыс тілінен қалап алған дауысты «у» дыбысын қоса салсақ, болғаны екен: қон+у, жон+у, күл+у, жү+ру, күи+у, т.с.с.

Сенатор сыртқы көші-қонның санын азайту үшін ішкі көші қон үдерісіндегі еңбек теңгерімін тұрақты және тиімді қалпын сақтау маңызды екенін айта келіп, ел аумағының біртұтастығы үшін оңтүстіктен солтүстік аймақтарға бағытталған көші-қон үрдісін жалғастыру керек деп санайды.

Сондықтан да Абайдың өзіне дейінгі жыраулар сияқты «аттан қазақ, атқа қон» деп шақыра алмайтыны сияқты Бауыржан да Алаш арыстары секілді автономия, азамттық бер деп айта алмайтын-ды.

Анаған ұш, мынаған қон…

Дыбыстық жағынан ұқсас сөздердің, мысалы, қой, қон, қор, т.б.

Осында келіп қон деп шақырып еді (Ғабиден тауда саяжайда, Ғабит қалада тұратын).

Яғни, ішкі-көші қон мен азаматтардың бір жерден келесі бір аймаққа қоныс аударуды сол кезде стратегиялық мақсат – отарлау үшін қолданды.

Қойға шел бітпей қожайынға төл бітпейді»; «күз құйынды болса, қыс аязды болады»; «бұғы бөктерді қыстаған жылы қыс жұт болады»; «күзде Жайық басынан жел тұрса, жаз да болса, қыс болады»; «жұт болар жылдың күзі дауылымен әндетіп тұрады, құрғақшылық болар жылдың көктемі шаңдатып тұрады»; «күзгі бөрі сырғақта бір қырбақ жауады, қасқыр жем іздеп қораға шабады»; «қараша – қауыс, кәрі-құртаңды тауыс»; «қыстың жылымығы дұшпаныңның жымиғанындай-ақ»; «қыста ертеңгі күн құлақтанса, еліңді жау шапқандай күйін, кешкі күн құлақтанса, қатының ұл тапқандай сүйін»; «малдың терісін теспей етін жейтін, жілігін шақпай майын соратын қыс келеді»; «ай қораланса – аяғыңды сайла, күн қораланса – күрегіңді сайла»; «күзгі мұздың айнадайынан қорықпа, көктемгі мұздың жалтырағанынан қорық»; «көктемде көшпей жылжып қон, көктемнің күні көңілшек»; «көктемде көрініп тұрған ауылдан көрінбей тұрған бұлт жуық»; «отамалы оңынан келсе – ойланғанша өтеді, терісіне бақса – отап кетеді»; «көбік қар жауғанда – көгі бар жерден сақтан, көк шыққанда – көделі жерден сақтан»; «күн райын тоққа санама, көктемгі боранды жоққа санама» деп ақырзаманды орната, шылқыған шындықты ақтара келіп, аяғын қорытқанда: «Наурыз келсе күн күркірейді, күн күркіресе, жер иір, жер иісе, мал иір»; «айран алғаш шыққанда – шарбат, қымыз шыққанда – іркіт болады» деп, қыстың қытымыр күндерінен құтылған жақсы лебізбен арқаны кеңге салғандай болады.