Ал, екінші жағынан жазушы кейіпкерлері эпикалық масштабтағы өмір жолдарымен айшықталған, мейлі олар күнделікті күйкі тірлік күйбеңімен жүрсін, немесе оқыстан есеңгірете жаздайтын тосын оқиғаға тап болсын – қиындық атаулыға қасқая қараған тұтас дүниетаным, кесек характерлер.

Балғын денесін қайғы күйретіп, құрт жегендей бүгіліп қалған жап-жас келіншектер жар қызығын көрмей жатып мынау өгей өмір, өксікті тірлікке қалайша тап болғандарына ашынғандай.

Шығармаларда тұтқиылдан тап болған тағдыр сынына «тірліктің мәні неде?» деген сұраққа риторикалық емес, экзистенциалистік мағынада жауап бере алатын тұлғалар сомдалған.

Бүгінгі күндері, ойлап отырсам – стиль жазушыға айналған екен де, жазушымыз Нұрекеңнің тап өзі болып шығыпты.

Қазірде ойша есептеп қарасам, осыдан тұп-тура 23 жыл бұрын қазақ сөз зергерлерінің бірі әйгілі Шерағаң, аяулы Шерхан Мұртаза көкеміз, Нұрғали досымның суреткерлік талантын тамыршыдай тап басып, шығармашылық шеберлігіне айрықша сүйсініс білдіре келе былай деп баға берген екен:

Жақсы шығармадан оқырман сан алуан жағдайға тап болған, әрқилы көзқараспен өмір сүретін, әртүрлі сана деңгейіндегі көптеген адамның ішкі жан дүниесін сезінуі, түсінуі тиіс.

Көке, қаланың аты өзгеретіндігін және тап осылай болып аталатындығын сен бірнеше жыл бұрын, теледидардан Астана жайлы хабар көріп отырып, шешем екеуімізге айтқаныңды сол бұйрық шыққанда есімізге алдық.

Жартылай феодал, жартылай капиталист болып қалған заманауи замандастарымыздан жөн сұрасақ: «Есектің артын жусаң да мал тап», – деп кеңес береді.

Кездейсоқ газет сататын дүңгіршектердің біріне тап болсам, ондағы қазақ тілінде шығатын басылымдардың бәрін ала кететін әдетім бар еді.

Мұндай қашықтықтан Гүлнәр бауырымен жорғалаушының көзін тап басып көре алмағанымен, өткір көзінің жарқылы өңменінен өтті.

Патшаның алтын соғатын ауласынан тап қазір шыққандай алтын тиын екен.

Назгүл тап бір көріпкел әйелдің алдында тұрғандай қалтырап кетті.

мынау жарық жалғандағы өлшеулі мерзімі біткен күні көкке ұша жөнелетін қуыс кеудедегі шыбын жан да

«Сен де бір кірпіш дүниеге, кетігін тап та, бар, қалан» деген Абай сөзінде осы өмірдің мәні де, сәні де тұрған сияқты

Алматы дәрiгерлер институтының студентi Кенжегүл Молданазарова да 18 желтоқсан күнi әскерилердiң ойранына тап болған.