Өзім футболға қызығатындықтан, әріптестеріммен жиі доп теуіп тұрамын.

10-12 жастағы топ бала ауыл сыртында доп ойнап жүр едік.

Бір шұқанақтан бас сүйек тауып алып, доп орнына жабыла теуіп кеттік.

Футбол емес, көк шөптің үстінде қолындағы таяқпен доп қуған хоккейдің бұл түрі маған мүлде ұнаған жоқ.

Ауылдың доп қуған қара домалақ баласына ойда жоқта «О, адамзат!» дегізген.

Сонымен күндердің бір күнінде аспаннан топ етіп түсті ме, жоқ әлде қаңғыған жел айдап әкелді ме, әйтеуір бір теңбіл доп домалап жүріп Бораштың ауласынан бір-ақ шықты.

– Қандай доп, шеше?

Менде өмірі доп болған емес.

– Шеше-ау, қайдағы доп?

– Қарағым, мына қолыңдағы ала доп расымен де біреудікі болса апарып бер.

Содан бір кезде доп қайтадан ұзынтұраға тигенде Бораш жүгіріп барды да жаңағының қолына жармасып, қырш еткізіп тістеп алды.

Аспандап ұшқан доп биік дуалдың ар жағындағы Тезекбай әкімнің ауласына топ етіп түсті.

Сол-ақ екен, ала доп қайта дөңгеленіп шыға келді.

Баланың қолына тиген доп қайтадан өздігінен үрленіп, торсықтай толып қоя берді.

Солардың арасынан әлдеқашан суға батып өлген жолдасы Қараштың бейнесі салынған көк-ала доп бөлектеніп шығып, мұның кеудесіне келіп қонбақшы болғанда тіпті зәре-иманы ұшты.

Доп ізім-қайым жоқ.

Сосын Оразқұлды шақырып алды да жақын маңдағы дүкеннен су жаңа доп алдыртты.

Бірі таяқ ұстап, шағын дорба асынған қария, екіншісі екі чемоданды өзара байлап, иығына асынған, қос қолына тағы да екі түйіншек іліп алған келіншек және қолтығына ала доп қыстырған, жасы он екілер шамасындағы бала.

Шахмат ойнауға, доп ойнауға болады.

Егер ол «…Дабырадан қашқанға даңқсыз деп жүрмісің, Доп тебетін жігіттей дыбысым жоқ деп мені?» десе, ол да жәй айбар, сес емес, маған үңіл, бағала, бақ деп дос-құрбыға қаратып айтылған базына болса керек.

Сондағы бөлелерімен, достарымен ұзақ күнге доп қуалап, ойнар еді-ау.

Қазір ғой, еңкейген кәрі де, еңбектеген бала да қолынан түспейтін қолақпандай телефон арқылы дүниенің жаңалығын үйден шықпай-ақ біліп отыр, ал баяғыда доп додасы немесе басқа да дүбірлі бәйге кезінде қалалықтар таң атпай газет алуға ұзын-шұбақ кезекке тұрса, ауылдағылар астындағы жабы торысынан да өткен жайбасар пошташының қарасын көргенше жаны жай таппас еді.

Рас, ұлы Мұхаң – Мұхтар Әуезов те футболға қызыққан, осыдан 100 жылдан астам уақыт бұрын «Жарыс» командасында өзі де доп тепкен, Сәбең – Сәбит Мұқанов та, Сәкен Сейфуллин де, Сәуірбек Бақбергенов те спорт тақырыбында біршама қалам тербеген.

Сейдағаңның өзі сонау жылдары доп дүрсіліне елеңдеп, Лондон мен Мехико шарласа, үздік шәкірті оның бұл дәстүріне де адалдық танытты: он Олимпиадаға, футболдан бес әлем чемпионатына журналист ретінде қатысып, өз көзімен көріп, қызық-шыжығы мен егжей-тегжейін көркем тілмен кестеледі.

Содан екі жыл бұрын испан жасыл алаңдарында өткен ХІІ әлемдік доп додасының қызығы мен қызуын сол күйі бере білген бұл керемет туындыны өзгелермен таласа-тармаса жүріп, жұлым-жұлымы шыққанша біз де оқығанбыз.