– Туындыңызда ашаршылықтың ащы шындығын кейіпкерлердің өзара қатынастары мен ішкі түйсіктері арқылы айшықтап, бір түйір ас үшін адамдарды алжасқан кейіпке түсірген «алжасқан» ғасырды әсерлі сипаттағансыз.

Жеңгесі Күлшәй бұл сөзді естіді де, қолын ербеңдетіп, күйеуін ас бөлмеге шақырды.

Ол Жанғұттының ас табағы, Шортекеңнің аса таяғы, жыраудың жез легені.

– «Жиен – ел, желке – ас болмас» дегенді ертедегілер әзілге сайып айтқан ғой.

Сайыған да, онысын жуып-шаю үшін «Жиен неге ел болмасын – жайлы болса, желке неге ас болмасын – майлы болса» деп, әзіл соңын сиырқұйымшақтатып, жөнге жығылған сыңай танытқан.

– Еее, осы қонағасы дегенде алыстан келген ағайынның алдына ас қоймай ма?

Тікеңе тіке туыс, жанама жамағайын, көрші-қолаңның қолы бостау келін-кепшігі ас түріне сықастыра әзірлеген дастарқанға жайғасқан жұрт қаужаңдасып, қара кесек ет сүйегінен кертіле-кертіле ажырап, түйдектеле туралғанша ыстық күрішті қарбыта асап-асап жібереді.

Сондықтан жұмысқа шығам!»–деп екі қолымен ас үйдің үстелін тоқпақтап отырып, теңдік алып осы жұмысқа шыққан еді.

Жайсаңғали қайтадан ас үйге тартты.

Өзінше әзірлеген кешкі ас мәзірін қабылдап алып, үстел орнындағы ескі отырғышты төсегінің бас жағына қарай жылжытып қойды.

Ас қайырып болып, тер басылам дегенше шай да дайын болды.

кейінірек айтайын, тамақ сіңсін, ас батсын».

«Әлбетте, мен көп өмір көргенім жоқ, ағасы, дегенмен кешегі қанды соғыста адамзаттың артық аузы деп, ас ішіп, аяқ босатар масыл деп, одан қалса, «сектанттар» деп біздің елдегі кейбір әлеуметке резервация жасағанын білесіз.

Ас ішпек түгіл, қатықсыз қара суды аузына алмаған шақтары да ұшырасты.